یکی از مطالب زیبای دوست خوبم "آقای رمضانی" رو براتون گذاشتم، امیدوارم لذت ببرید:
چیزهای کوچک،
مثل دوستی که همیشه موقع دست دادن ِ خداحافظی، آن
لحظه ی قبل از رها کردن دست، با نوک انگشتهاش به دست هایت یک فشار کوچک می دهد…
چیزی شبیه یک بوسه کوچک
راننده تاکسی ای که حتی اگر در ماشینش را محکم
ببندی بلند می گوید: روز خوبی داشته باشی .
آدم هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان
می شوی، دستپاچه رو برنمی گردانند، لبخند می زنند و هنوز نگاهت می کنند.
آدم هایی که حواسشان به بچه های خسته ی توی مترو
هست، بهشان جا می دهند، گاهی بغلشان می کنند.
آن هایی که هر دستی جلویشان دراز شد به تراکت دادن،
دست را رد نمی کنند. هر چه باشد با لبخند می گیرند و یادشان نمی رود همیشه چند متر
جلوتر سطلی هست، سطل هم نبود کاغذ را می شود تا کرد و گذاشت توی کیف.
دوست هایی که بدون مناسبت کادو می خرند، مثلا می
گویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود.یا گاهی دفتریادداشتی، نشان کتابی،
پیکسلی.
آدم هایی که از سر چهارراه نرگس نوبرانه می خرند و
با گل می روند خانه.
آدم های اس ام اس های آخر شب، که یادشان نمی رود
گاهی قبل از خواب، به دوستانشان یادآوری کنند که چه عزیزند، اس ام اس های پرمهر بی
بهانه، حتی اگر با آن ها بدخلقی و بی حوصلگی کرده باشی.
آدم هایی که هر چند وقت یک بار ایمیل پرمحبتی می
زنند که مثلا تو را می خوانم و بعد از هر یادداشت غمگین خط هایی می نویسند
که یعنی هستند کسانی که غم هیچ کس را تاب نمی آوردند.
آدم هایی که حواسشان به گربه ها هست، به پرنده ها
هست.
آدم هایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی، زود
صندلی کنارشان را به لبخند تعارف می کنند که غریبگی نکنی.
آدم هایی که خنده را از دنیا دریغ نمی کنند،توی
پیاده رو بستنی چوبی لیس می زنند و روی جدول لی لی می کنند
و فقط همین چیزهای کوچک
|
+| نوشته شده توسط
مرتضی حمزه زاده در شنبه
1390/01/06
|
